guy-2617866_1280.jpg
Door Thomas

Ik heb weer een toekomst

'Uitzichtloos'. Dat is hoe ik over mijn leven dacht zo’n 6 maanden geleden. Ik zat alleen op m’n kamer, voelde me eenzaam en onbegrepen. Ik was net van school gewisseld en had totaal geen aansluiting met mijn nieuwe klasgenoten. Ik had het gevoel dat ik aan de zijlijn van een voetbalveld stond en dat ik iedereen op het veld een leuk spel kon zien spelen, maar dat ik niet doorhad hoe ik ook mee kon doen. Hoe heeft het zo ver kunnen komen?

Om dat te kunnen begrijpen neem ik jullie mee naar mijn jeugd, waar alles begon. Ik ben geboren op 20 juli 2002. De eerste maanden van mijn jeugd speelden zich af in Sittard-Geleen, Limburg, waar we woonden voor de pilotenopleiding van mijn vader. Toen hij die had afgerond, was het makkelijker dat we dichtbij Schiphol woonden. Dus verhuisden we naar Haarlem. Toen ik 4 jaar was ging ik voor het eerst naar school, naar de kleuterklas. Aan die tijd heb ik nog veel leuke herinneringen. De juf zorgde goed voor de klas en ik voelde me helemaal op mijn gemak. Toen al was ik een stille jongen en speelde ik veel liever alleen, dan dat ik deelde met de andere kinderen. Toen ik naar groep 3 ging kwam ik terecht in een vrij grote klas met 25 andere kinderen. Dat is ook waar ik tegen problemen aan begon te lopen. Ik werd niet begrepen door de juffen en had weinig aansluiting met klasgenoten. Ik werd vaak apart gezet of de klas uitgestuurd, wat me erg verdrietig maakte en het gevoel dat ik ‘anders’ was alleen maar versterkte.

Een situatie die me nog steeds is bijgebleven was in groep 3 of groep 4: iedereen kreeg de opdracht om een boom en een huis te tekenen. Logischerwijs tekende iedereen de boom naast het huis, maar wat deed ik? Ik tekende een prachtige boom óp het huis. Toen de juf kwam kijken bij mijn klasgenoten kregen ze het ene complimentje na de ander, maar toen ze bij mij kwam keek ze me verbijsterd aan en vroeg: ‘wat is dit? Heb je weer je eigen plan getrokken?’, waarop ik haar verbaasd aankeek. Wat ze toen deed maakt me nog steeds boos. Ze pakte de tekening en verscheurde het voor mijn ogen in piepkleine stukjes. Het was niet goed.

Nu je een beeld hebt van hoe mijn hoofd werkt, en hoe de situatie op school was, kun je je voorstellen hoe dat afliep. Op een gegeven moment voelde ik me zo onbegrepen en eenzaam dat ik ben weggelopen van school, wat uiteindelijk ook niks oploste. Ik kreeg toen de diagnose  dat ik autisme heb en dat ik naar speciaal onderwijs moest. Op zich was het eerste jaar daar fijn, maar ik moest me heel erg aanpassen aan de andere leerlingen. Die waren ten opzichte van mij toch anders. Zij waren meestal schreeuwerig en hadden veel aandacht nodig, terwijl ik zelfstandig en stil aan mijn werk kon. Doordat ik weer de aansluiting niet goed kon maken, ging ik me steeds eenzamer voelen en begon met het dragen van ‘maskers’. Ik speelde eigenlijk vanaf dat moment mooi weer. Op school ging alles goed en thuis barstte de bom.

Met 12 jaar ging ik naar de brugklas op het Gymnasium, wat ik super spannend vond. Ik kwam terecht in een drukke klas van 30 leerlingen en vond het wederom lastig om aansluiting te vinden. Ik ging het gedrag van de ‘populaire’ kinderen kopiëren om erbij te horen. Dat zorgde ervoor dat ik mezelf steeds meer ging verbergen en emoties ging opkroppen. In de 2e klas van het Gymnasium werd ik voor het eerst echt verliefd op een meisje. In mijn ogen was ze enorm lief en zorgzaam en dus stuurde ik haar op Valentijnsdag een anoniem kaartje, omdat ik toch te bang was om het te vertellen. Een week later besloot ik dat ik het toch graag wilde vertellen aan haar, maar besloot om de één of andere reden dit via WhatsApp te doen (waar ik naderhand écht spijt van heb!). Na verteld te hebben dat ik haar leuk vond, kreeg ik een verontwaardigd bericht waarin ze vertelde dat ze niet dezelfde gevoelens voor mij had. Toen ik de volgende dag op school kwam had ze het natuurlijk verteld aan haar vriendinnen (de twee populairste meisjes uit de klas) en begonnen ze me belachelijk te maken met dingen als ‘dacht je echt dat je haar zou kunnen krijgen?’.

De dagen daarop heb ik me veel teruggetrokken. Alleen op mijn kamer. Ik had in mijn ogen het enige verloren wat ik écht liefhad in mijn leven. De weken daarop hebben ze me veel dingen laten doen waarvan ik nog steeds versteld van sta. Zo heb ik bijvoorbeeld die twee meisjes laten afkijken bij een toets, omdat het meisje waar ik verliefd op was ‘dat leuk zou vinden’. Dus deed ik het. Ik ben de dagen daarop enorm uitgelachen in de gangen en mensen begonnen te praten achter mijn rug om. In die tijd ben ik begonnen met chatten online via Discord (een chatprogramma voor gamers). Ik begon ‘vriendschappen’ op te bouwen die ik in het echte leven niet had. Ook ben ik in deze tijd begonnen met mijn Youtube-kanaal, wat me online een vrij hoge status gaf. Daarmee krikte ik mijn zelfbeeld omhoog. Ik ging me steeds onzekerder voelen en trok me steeds meer terug.

Ik ben in de 2e klas van het Gymnasium uiteindelijk blijven zitten, omdat ik niks anders deed dan achter mijn pc zitten. Hierna moest ik wéér wennen aan een nieuwe klas. Aan de ene kant was dat ook wel weer fijn, want dan was ik van de drie meisjes af. Als mijn ouders me in die tijd mee wilden nemen naar verjaardagen en uitjes, bleef ik vaak thuis om achter mijn pc te blijven. Daar waren in mijn ogen de enige ‘vrienden’ die ik had. Mijn uitzicht werd steeds donkerder…

Dat opende voor mij de ogen, ik had hulp nodig. Na enige tijd zoeken kwamen we bij Yes We Can Clinics uit, waar we al vrij snel een afspraak maakten voor een intakegesprek. Ik werd uiteindelijk opgenomen voor een depressie en een gameverslaving.

Inmiddels heb ik een opname van tien weken bij Yes We Can Clinics achter de rug en sta ik steviger in mijn schoenen. Ik heb vrienden, zit weer op school en kan me uitspreken over hoe ik me voel. Is dit iets wat jij ook zoekt en wil je contact met mij opnemen? Stuur me dan gerust een WhatsAppje via +31(0)637578054 of bekijk de website van Yes We Can Clinics

Deze blog is geschreven door Thomas. Lijkt het jou ook leuk om af en toe een artikel voor onze website te schrijven? Stuur een mailtje naar cherelle@teamalert.nl voor meer informatie!

Share dit!
Dat opende voor mij de ogen, ik had hulp nodig. Na enige tijd zoeken kwamen we bij Yes We Can Clinics uit. Ik werd uiteindelijk opgenomen voor een depressie en een gameverslaving.
Thomas 16 jaar

Meer nieuws?

Lees hier meer interessante items!